وقت آن رسیده است كه با واقعیت امامت نزد شیعه آشنا گردیم، اگر امام نزد اهل سنتیك فرد سیاستمدار عادى است كه وسائل زندگى مردم را تامین و حدود الهى را اجرا مىنماید، ولى در نزد شیعه امامیه، امامت بسان نبوت یك منصب الهى است و تفاوت این دو در این است كه پیامبر مؤسس دین و طرف وحى الهى است،در حالى كه امام فاقد این دو منصب بوده است اما دیگر وظائف پیامبر از نظر دینى و دنیوى بر دوش اوست.
بنابراین، امام علاوه بر این كه وسائل زندگى مردم را تامین مىكند، و امنیت را برقرار مىنماید و حدود الهى را اجرا مىكند، به دفاع و جهاد مىپردازد-علاوه بر این-مور یاد شده در زیر نیز بر عهده او است:
1-تفسیر قرآن مجید; قرآنى كه بزرگترین و جاودانهترین معجزه پیامبر و مشعل نورانى مسلمانان تا روز رستاخیز است، همانطور كه پیامبر گرامى نیز به تفسیر آن مىپرداخت.
2-بیان احكام و موضوعات نو رسى كه در عصر رسول خدا(ص) وجود نداشته است.
3-دفاع از حریم عقاید و احكام و پاسخ به شبهات و پرسشهاى موافق و مخالف
4-مراقبت دین از تحریف و نگهبانى آن از هرگونه انحراف در اصول و فروع.
ناگفته پیداست، قیام به چنین امورى در گرو یك رشته تربیت الهى و تعلیم غیبى است كه بتواند وظائف پیامبر را علاوه بر وظائف دنیوى در زمینه معنوى نیز تامین نماید.
اینجاست كه از نظر شیعه نصب امام بر عهده پیامبر، آن هم به فرمان خداست، زیرا شناسائى چنین فردى در امكان امت نیست و اصولا امامى كه در پرتو تربیتهاى الهى این چهار امر خطیر را بر عهده مىگیرد، طبعا معلم او باید او را به مردم معرفى كند، از این جهتشیعه مىگوید:امامت "استمرار نبوت" نیست اما استمرار وظائف پیامبر است و باید خدا او را معرفى كند.
سرانجام امامت از نظر شیعه داراى چنین تعریفى است:رئاسة عامة فى امور الدین والدنیا نیابة عن النبى(ص)